Roger Orroi

Een ODE AAN DE MUZIEK

Het levensverhaal van Roger Orroi (1923–2010) is in essentie een leven volledig in dienst van de muziek. Hij werd geboren in Moen, in een sterk muzikale familie waar verschillende familieleden actief waren in harmonieën en fanfares. Al op jonge leeftijd kwam hij in aanraking met muziek en leerde hij klarinet, piano en orgel spelen. Tijdens de oorlogsjaren volgde hij een grondige opleiding aan de kostersschool in Torhout, waar hij uitblonk en in 1942 met grote onderscheiding afstudeerde. Hij bleef zich nadien verder verdiepen in harmonie en contrapunt.

In 1945 vestigde hij zich in Poperinge, waar hij koster-organist werd van de Sint-Bertinuskerk en tegelijk les gaf aan het Sint-Stanislascollege. Hij trouwde met Joanna Quartier, met wie hij negen kinderen kreeg. Het gezin leefde eenvoudig, maar muziek was overal aanwezig: er werd dagelijks gemusiceerd en gezongen, wat een belangrijke invloed had op het gezinsleven. Orroi bouwde een veelzijdige carrière uit als muziekleerkracht, dirigent en organisator. Hij stond bekend als een gedreven en vernieuwende leerkracht die zijn leerlingen actief bij muziek betrok en hen kennis liet maken met uiteenlopende muziekstijlen. Zijn grootste realisatie als pedagoog was de oprichting van de Sint-Stanislasspeelschaar in 1956, een jeugdharmonie die onder zijn leiding uitgroeide tot een succesvol ensemble met honderden optredens in binnen- en buitenland.

Daarnaast speelde hij een belangrijke rol in het culturele leven van Poperinge. Hij was betrokken bij de oprichting van de muziekacademie, leidde een jeugdmuziekatelier en werkte mee aan tal van muzikale initiatieven. Ook na zijn pensioen bleef hij actief als spreker, jurylid en archivaris.

Als componist liet Roger Orroi een bijzonder veelzijdig oeuvre na, al bleef dit vaak verbonden met zijn directe omgeving. Hij componeerde zowel sacrale als profane muziek en schreef daarnaast ook instrumentale werken. Zijn composities ontstonden meestal in functie van concrete opdrachten of gelegenheden, zoals kerkelijke vieringen, schoolactiviteiten, stoeten of concerten.

In zijn vroege carrière lag de nadruk op religieuze muziek, wat logisch is gezien zijn rol als koster-organist. Hij schreef verschillende missen, waaronder de “Missa in honorem Sancti Guidonis” en de “Missa in honorem St. Caeciliae”. Deze werken werden gewaardeerd om hun muzikaliteit en hun vermogen om het religieuze karakter van de liturgie te versterken. Later waagde hij zich ook aan modernere vormen, zoals een Nederlandstalige mis met ritmische invloeden, die aantoonde dat hij openstond voor vernieuwing binnen de kerkmuziek.

Daarnaast componeerde hij tal van wereldlijke werken. Hij schreef liederen voor koren, muziek voor toneelstukken en cantates, vaak op teksten van lokale auteurs. Bekende voorbeelden zijn het “Lied van het college”, het VTI-lied en verschillende kunstliederen en koorwerken. Zijn composities waren meestal toegankelijk en praktisch uitvoerbaar, omdat hij steeds rekening hield met de mogelijkheden van de uitvoerders.

Ook instrumentale muziek nam een belangrijke plaats in. Hij schreef onder meer werken voor piano, orgel, cello en harmonieorkest. Binnen de harmoniemuziek zijn vooral zijn marsen bekend, zoals Ad Majora, gecomponeerd bij de oprichting van de Speelschaar. Deze mars groeide uit tot een klassieker en wordt nog steeds uitgevoerd. Andere werken, zoals “Rood-Geel” en “Ranken”, tonen zijn talent om levendige en aansprekende muziek te schrijven voor grotere ensembles.

Een bijzonder geliefd werk is “De dans der Piepauws”, dat vaak wordt beschouwd als één van zijn mooiste composities. Daarnaast getuigt het werk “9-Features”, waarin hij de karakters van zijn negen kinderen muzikaal probeerde weer te geven, van zijn persoonlijke en creatieve benadering van componeren, al bleef dit stuk eerder experimenteel.

Hoewel hij veel componeerde, hield Orroi zijn werk niet altijd systematisch bij, waardoor een deel van zijn oeuvre verloren is gegaan of onvolledig gedocumenteerd blijft. Toch wordt zijn muziek herinnerd om haar oprechtheid, bruikbaarheid en verbondenheid met het dagelijkse leven.

Roger Orroi overleed in 2010 na een slepende ziekte. Zijn afscheid was bijzonder symbolisch: omringd door zijn gezin dirigeerde hij nog één laatste keer terwijl zijn kinderen zongen. Daarmee bleef hij tot het einde trouw aan wat zijn leven had bepaald: muziek. Hij laat een rijk en veelzijdig erfgoed na als leerkracht, dirigent en componist, en blijft in herinnering als iemand die muziek dichter bij mensen bracht.

Bronnen:

• tekst: uit Magazine ‘Roger Orroi - Een ode aan de muziek’ van Kristof Papin - een uitgave van Heemkundige Kring ‘Aan De Schreve’ Poperinge

• info: Dominiek Orroi

• foto: Bernhard Degrendel